Kwijtschelding van een kostenpost die niet zou moeten bestaan
Het concept van een 'aanvraagkosten-kwijtschelding' verwijst naar een verzoek van een potentiële huurder om vrijgesteld te worden van het betalen van een vergoeding louter om een huuraanvraag in te dienen. In sommige internationale huurmarkten, met name de VS, zijn niet-restitueerbare aanvraagkosten een standaardonderdeel van het proces, gebruikt om de kosten van screening te dekken. Echter, in de context van de Nederlandse huurmarkt is het idee van een kwijtschelding grotendeels irrelevant omdat de onderliggende vergoeding bijna altijd illegaal is.
De illegaliteit van aanvraagkosten in Nederland
Nederlandse huurwetgeving beschermt huurders sterk bij extra kosten die door verhuurders en makelaars in rekening worden gebracht. Het vragen van een potentiële huurder een niet-restituteloze vergoeding louter voor het 'privilege' om in aanmerking te komen voor een woning wordt over het algemeen beschouwd als een 'onredelijk beding' (onredelijk beding). De redenering is dat het proces van het vinden en screenen van een huurder deel uitmaakt van de normale kosten van de verhuurder om zaken te doen; het is geen dienst die aan de huurder wordt verleend. Daarom kan deze operationele kost niet aan de aanvrager worden doorberekend.
Deze illegale aanvraagkosten mogen niet verward worden met andere, meer bekende illegale kosten, zoals:
- Bemiddelingskosten (
Bemiddelingskosten): Een vergoeding die door een makelaar aan een huurder in rekening wordt gebracht wanneer de makelaar duidelijk namens de verhuurder optreedt.
- Contractkosten (
Contractkosten): Een vergoeding voor het eenvoudige opstellen van een standaard huurovereenkomst.
- Sleutelgeld (
Sleutelgeld): Een vergoeding voor de fysieke overdracht van de sleutels.
Al deze kosten, inclusief een basisaanvraagvergoeding, worden beschouwd als onwettige pogingen om extra geld van huurders af te dwingen.
De juiste aanpak: uitdagen, niet kwijtschelden
Omdat deze kosten op zo'n wankel juridisch terrein liggen, is het concept om een 'kwijtschelding' te vragen de verkeerde aanpak. Een verzoek om een kwijtschelding impliceert dat de vergoeding legitiem is maar dat u een speciale vrijstelling zoekt. De juiste houding voor een huurder is niet om vrijstelling te vragen, maar om de legaliteit van de vergoeding zelf uit te dagen. Een potentiële huurder die wordt gevraagd een vergoeding te betalen om te solliciteren moet de makelaar of verhuurder ter verantwoording roepen, aangezien dergelijke kosten volgens de Nederlandse wet niet zijn toegestaan. Als een huurder zo'n vergoeding al heeft betaald, hebben zij vaak recht om deze terug te vorderen via juridische procedures bij de kantonrechter. Dus gaat het gesprek over aanvraagkosten in Nederland niet over kwijtscheldingen, maar over de fundamentele illegaliteit van de kosten in de eerste plaats.
