Aansluitbijdrage
Een aansluitbijdrage is een eenmalige vergoeding voor de aanleg van nieuwe nutsvoorzieningen, een kostenpost die door de verhuurder gedragen zou moeten worden maar soms aan huurders wordt doorbelast.
Betalen voor het papierwerk van de verhuurder
Aan het begin of het einde van een huurperiode proberen verhuurders of hun makelaars vaak huurders een vergoeding aan te rekenen voor het uitvoeren van de woninginspectie en het opstellen van de bijbehorende rapporten. Dit kan worden genoemd als een 'inspectiekosten' (inspectiekosten), 'inventariscontrolevergoeding', of gebundeld in een vager 'administratiekosten' (administratiekosten). Deze vergoeding is bedoeld om het werk van de makelaar mee te dekken voor het doorlopen van de woning met de huurder, het documenteren van de toestand, het opnemen van meterstanden, en het opstellen van het incheck-/uitcheckrapport (opleveringsrapport). Hoewel gepresenteerd als een standaard procedurele vergoeding, is het in bijna alle omstandigheden illegaal in Nederland. Het is een klassiek voorbeeld van verhuurders die hun eigen operationele kosten op huurders afschuiven, die vaak in een zwakke onderhandelingspositie verkeren en mogelijk niet op de hoogte zijn van hun rechten.
De legaliteit: Een 'onredelijk beding' (onredelijk beding)
De juridische redenering achter waarom deze vergoedingen verboden zijn, is eenvoudig. De incheck- en uitcheckinspectie is een cruciaal proces dat primair in het belang van de verhuurder is. Het gedetailleerde rapport en de inventarislijst dienen als het belangrijkste bewijs van de verhuurder om de huurder aansprakelijk te houden voor eventuele schade boven normale slijtage aan het einde van de huurovereenkomst. Zonder deze documentatie heeft de verhuurder een zeer zwak dossier om enige deel van de waarborgsom in te houden. Omdat de activiteit in het bedrijfsbelang van de verhuurder dient, wordt de bijbehorende kosten beschouwd als een onderdeel van hun normale kosten van het doen van zaken. Het aanrekenen van de huurder hiervoor wordt daarom beschouwd als een 'onredelijke vergoeding' (onredelijk beding) volgens het Nederlandse recht. Dit principe is nauw verbonden met het goed gevestigde verbod op het in rekening brengen van bemiddelingskosten (bemiddelingskosten) wanneer een makelaar duidelijk namens de verhuurder werkt. De naam die aan de vergoeding wordt gegeven, is irrelevant; als de kosten voor diensten zijn die voornamelijk ten voordele van de verhuurder zijn, is het niet de verantwoordelijkheid van de huurder om ervoor te betalen.
Vermomde vergoedingen en hoe ze te herkennen
Naarmate het bewustzijn van de wet is gegroeid, zijn sommige verhuurders en makelaars creatiever geworden in hoe ze deze kosten noemen om ze legitiem te laten klinken. Huurders moeten uiterst sceptisch zijn tegenover elke niet-huur-, niet-stortingsvergoeding die bij het begin van een huurcontract wordt gevraagd. Veelvoorkomende verkleedingen voor illegale inspectiekosten zijn onder andere:
Contractkosten(contractkosten)Administratiekosten(administratiekosten)Sleutelgeld(sleutelgeld - een flagrante illegale vergoeding voor de sleutels zelf)- Huurders onboarding/registratievergoeding
Tenzij de verhuurder kan aantonen dat een specifieke vergoeding betaald voor iets dat uitsluitend en direct ten voordele van de huurder is en een optionele dienst betreft waar de huurder mee heeft ingestemd, is het waarschijnlijk een illegale vergoeding. Het eenvoudige aanmaken van een standaard huurovereenkomst of het uitvoeren van de verplichte woninginspectie kwalificeert niet.
Rechtsmiddelen voor huurders en praktisch advies
De opties voor huurders hangen af van hun situatie. Als u een potentiële huurder bent en wordt gevraagd zo'n vergoeding te betalen, moet u weigeren en aangeven dat deze niet wettelijk is toegestaan. Dit kan een test zijn van het karakter van de verhuurder. Als u zo'n vergoeding bij het ondertekenen van het contract al hebt betaald, hebt u het recht deze terug te vorderen. Het proces is om eerst een formele brief (ingebrekestelling) te sturen aan de verhuurder of het bureau, waarin binnen een redelijke termijn (bijv. 14 dagen) volledige terugbetaling van de onrechtmatig in rekening gebrachte vergoeding wordt geëist. Indien zij weigeren, kunt u juridische stappen ondernemen, meestal bij de kantonrechter (kantongerecht), dat huurgeschillen behandelt. De wet is hier heel duidelijk over, en zaken om deze kosten terug te vorderen hebben een hoog succespercentage. Veel huurders krijgen deze vergoedingen zelfs jaren nadat ze betaald zijn terug met succes.
